Alfons Zwara
Biografia
Alfons Zwara urodził się 26 listopada 1933 roku w Rumi. W okresie szkolnym ujawnił zdolności plastyczne, a po śmierci ojca w 1951 roku objął gospodarstwo rolne i prowadził je przez 10 lat. W latach 1955–1956 pracował jednocześnie jako doker w gdyńskim porcie, co ograniczyło jego twórczość plastyczną do sporadycznych kontaktów z malarstwem.
W roku 1960 podjął pracę w warsztatach Marynarki Wojennej jako stolarz, gdzie pracował aż do emerytury. Tam poznał artystę malarza Henryka Baranowskiego i wprowadził go w tajniki warsztatu malarskiego.
Pierwsze prace olejne stworzył w 1969 roku i od tego czasu malował otaczający go świat, ze szczególnym uwzględnieniem tematyki marynistycznej. Jego twórczość koncentrowała się na krajobrazach i kulturze Kaszub, dokumentując życie codzienne mieszkańców, architekturę i folklor kaszubski, a także dawne tradycje morskie regionu.
W pracach dominowały żaglowce, okręty, lasy i morze Kaszub. Charakterystyczna była zdolność oddawania zmiennej natury morza i intensywna kolorystyka morskich pejzaży. Szczególne miejsce zajmowały dawne żaglowce z Zatoki Gdańskiej, zwłaszcza pochodzące z Rewy. W 1999 roku wydano kalendarz Flota handlowa Wolnej Polski, w którym umieszczono wizerunki 12 żaglowców oraz portret armatora z Rewy, Klemensa Długiego.
Oprócz tematów marynistycznych artysta zasłynął z wysokiej jakości kopii dawnych mistrzów, szczególnie Rembrandta. Malował również portrety bliskich oraz znanych postaci historycznych, takich jak Jan Henryk Dąbrowski, Józef Wybicki, Hieronim Derdowski.
Jako wieloletni członek Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym regionu. Jego prace były regularnie prezentowane na wydarzeniach promujących kulturę kaszubską, a wiele z nich trafiło do muzeów i izb regionalnych. Współpracował z lokalnymi szkołami i instytucjami kultury, prowadząc warsztaty i prezentacje dotyczące sztuki i tradycji kaszubskich. Był ceniony za umiejętność łączenia motywów kaszubskich z tematyką marynistyczną, co przyczyniło się do upamiętnienia morskich tradycji regionu.
Znaczną część swojej twórczości przekazywał na cele społeczne, wspierając różne inicjatywy kulturalne na Kaszubach. Jego obrazy często służyły jako nagrody w konkursach wiedzy o regionie, a także jako cegiełki w zbiórkach na cele charytatywne. W uznaniu zasług dla kultury kaszubskiej jego prace znajdują się w zbiorach wielu instytucji kulturalnych regionu.
Debiut wystawienniczy miał miejsce w 1969 roku w klubie Marynarki Wojennej. Od tego czasu brał udział w licznych wystawach zbiorowych, m.in. w Łodzi, Hultsfredzie, Schwerinie i różnych miejscowościach na Kaszubach. Indywidualne wystawy (ponad 20) zorganizowano m.in. w Gdyni, Jastarni, Tczewie, Pucku, Władysławowie, Rumi, Helu i Lipuszu. Uczestniczył także w licznych konkursach, zdobywając nagrody.
W dorobku artystycznym powstało ponad 1000 obrazów. Pozostawił trwały ślad w promocji kultury kaszubskiej poprzez sztukę i współpracę z instytucjami regionalnymi. W latach 2005 i 2015 obchodził 40- i 50-lecie pracy twórczej, pozostając aktywnym twórczo niemal do końca życia; ostatnie prace powstały w 2022 roku.
Wśród nagród i wyróżnień wymieniono I nagrodę w konkursach ogólnopolskich Śladami Sobieskiego, Mazurka Dąbrowskiego i Śladami Henryka Dąbrowskiego, I nagrodę w Wojewódzkim Konkursie PTTK Gdańsk i z okazji 40-lecia Rumi, II nagrodę z okazji 50-lecia nadania Rumi praw miejskich, nagrodę Burmistrza Miasta Rumi w 2003 roku, Nagrodę Remusa za zasługi dla kultury kaszubskiej oraz Skrzydła Kultury – laureata w 2022 i nominowanego w 2024.
Stałe wystawy obejmowały Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Narodowe Muzeum Morskie w Gdańsku, Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie, izbie pamięci Stanisława Żeromskiego w Orłowie, izbie Gen. Henryka Dąbrowskiego w Warszawie, izbie Jana III Sobieskiego w Tczewie.