Erika Steinbach
Biografia
Erika Steinbach urodziła się 25 lipca 1943 roku w Rumi jako córka urzędniczki z Bremy i żołnierza Luftwaffe, Wilhelma Karla Hermanna. Rodzina ojca pochodziła ze Śląska. Ojciec służył jako technik Luftwaffe w randze podoficera na lotnisku w okupowanej Rumi. Matka pracowała jako urzędniczka w Berlinie, którą przenieśli przed wojną. Po wojnie rodzina osiedliła się w Hanau. Po ukończeniu prywatnego studium muzyki i grze na skrzypcach, do 1967 roku pracowała w orkiestrze, aż choroba kości uniemożliwiła kontynuowanie kariery. W 1972 wyszła za mąż za Helmut Steinbacha, dyrygenta orkiestry. W latach 1970–1977 pracowała w administracji. Od 1974 była członkinią CDU, a od 1990 deputowaną do Bundestagu. Należała do rady ZDF-Fernsehrat, Ziomkostwa Prusy Zachodnie, a od 2000 – kierownictwa CDU. Od 2005 była członkiem Komisji Parlamentarnej Bundestagu ds. praw człowieka i pomocy humanitarnej. Od 1994 była członkiem, a w latach 1998–2014 przewodniczącą Związku Wypędzonych w Niemczech (ponownie wybrana na to stanowisko w 2004 r.).
W 1999 roku apelowała o wsparcie dla uchodźców z Kosowa. Propagowała ideę budowy w Berlinie Centrum przeciwko Wypędzeniom, które miało koncentrować się na dokumentowaniu wysiedleń Niemców z Europy Środkowej i Wschodniej. W lutym 2009 nominowana do rady Fundacji „Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie” przez BdV, poparcia Steinbach udzieliła też bawarska CSU. W marcu Związek zdecydował, że nie nominuje Eriki Steinbach, ale też nie wybierze w zamian innej osoby. W 2014 r. ustąpiła ze stanowiska przewodniczącej Związku. Podczas kryzysu uchodźczego wypowiadała się negatywnie o przybyszach. W styczniu 2017 roku zrezygnowała z członkostwa w CDU i związała się z Alternatywą dla Niemiec (AfD), wspomagając kampanię wyborczą tej partii w wyborach do Bundestagu. W 2018 została wybrana przewodniczącą Fundacji imienia Erazma z Rotterdamu, założonej w 2017 przez AfD i od 2018 działającej jako fundacja związana z tą partią.
Kontrowersje wokół działalności Steinbach obejmują zarzuty o oportunizm i rewizjonizm w kwestii wysiedleń. Krytycy wskazują na późne włączenie się w działalność ziomkostw i krytykują pomysł Centrum przeciwko Wypędzeniom. W artykułach i wypowiedziach poruszano również temat relacji z przeszłości nazistowskiej.
W 2006 roku otworzyła w Berlinie wystawę Wymuszone drogi. Ucieczka i wypędzenie w Europie XX wieku, co wywołało mieszane opinie zarówno w Polsce, jak i w Niemczech.